3 augustus 2023
Na een lekker ontbijtje op bed, terwijl we de website bijwerkten, gingen we weer op weg. Maar niet voordat we bij de drivetru koffie hadden gehaald.
Double click Amerika 2023
Deze keer passeerden we de staatsgrens van Montana, de vierde staat die we na Colorado, Wyoming en South Dakota aandoen. We reden door een glooiend landschap met de ene na de andere ranch en kwamen toen bij een bijzondere historische plek, de Smith Mine Disaster Historical Marker. Hier zijn in 1943 in totaal 74 mannen omgekomen door explosies en giftig gas bij de grootste kolenmijnramp in de geschiedenis van Montana. Er waren maar drie overlevenden. Ter nagedachtenis hebben ze de gebouwen laten staan.
Niet veel verderop reden we Red Lodge in , het laatste plaatsje voor de pas die we vandaag gingen rijden. We tankten nog even de wagen vol en Erik maakte de ruiten goed schoon, zodat we de mooie uitzichten goed konden zien.
Al snel reden we de Beartooth Highway op, één van de mooiste wegen van Amerika. We waren helemaal in de wolken, letterlijk. Het begon te regenen net voordat we de pas opreden en het zou niet meer stoppen de rest van de ochtend. Van mooie uitzichten was dan ook helaas geen sprake, maar ondanks dat was het toch een erg mooie weg. We reden via ontelbare haarspeldbochten omhoog, langs mooie meren, watervallen en eeuwige sneeuw. Overal langs de kant van de weg staken lange stokken uit de grond. De pas is het grootste gedeelte van het jaar gesloten vanwege de sneeuw en in het voorjaar kunnen de sneeuwschuivers aan deze stokken zien waar de weg loopt.
Aan het einde van de pas kwamen we in het piepkleine plaatsje Cooke City, één keer knipperen met je ogen en je bent er voorbij. Hier hadden we een cabin gereserveerd, maar we waren veel te vroeg. Daarom gingen we eerst maar lunchen bij een leuk koffiezaakje in het dorp. Daarna liepen we nog even de oude General Store in die hier al sinds 1886 staat en van binnen nog helemaal hetzelfde is al destijds.
Toen we weer buiten kwamen hield het ineens op met regenen en besloten we om toch alvast een stukje Yellowstone National Park in te rijden, hier tien minuten vandaan. We zitten hier vlakbij de Lamar Valley waar je het meeste kans hebt om wildlife te zien en ja hoor, nog voordat we het park inreden zagen we al een mooie hertje staan. Al vrij snel na de ingang kwam de eerst bizon ons al tegemoet gelopen op de weg. Wat een enorm beest. Een heel stuk groter dan de bizons die we in Custer Statepark hebben gezien.
Wat was het hier mooi. In een enorme groene vallei zagen we bizons bij de rivier die er doorheen stroomde. Dachten we er Custer SP al veel gezien te hebben, dat was nog niks bij de enorme hoeveelheid hier. Sommige lagen rustig in het gras, anderen waren achter elkaar aan het rennen en ze maakten er een hard brulgeluid bij. Van een afstand konden we ze op ons gemak bekijken.
Weer een stuk verderop stond er ineens een hele kudden aan de kant van weg, met een paar schattige kalfjes erbij die roodbruin zijn in plaats van zwart. We waren intussen een uur het park in en besloten om te draaien. Dat bleek een goede keuze te zijn, want ineens besloot heel de kudde uit de vallei de weg over te steken om de berg aan de andere kant op te gaan. Ze liepen en renden vlak langs onze auto. Wow, dan zie je pas hoe groot ze zijn. Vooral hun enorme kop is indrukwekkend. Daar moet je geen ruzie mee krijgen. Vlak voor de uitgang zagen we nog een mooi hertje dat ons aan stond te kijken en rustig bleef staan.
Het was inmiddels drie uur geworden, dus gingen we ons melden bij de Big Bear Lodge waar we een ontzettend schattige cabin kregen midden in het bos. We gingen weer even in de relaxmodus en voor het avondeten reden we een stukje terug naar het dorp waar we bij een gezellig café ontzettend lekker gegeten hebben. Vanavond lekker even niks doen en dan morgen Yellowstone verder in.