Double click Amerika 2018
28 juli 2018
Heerlijk geslapen in het ecologische huisje in het bos. Prima voor een nachtje, maar zo'n compost toilet is toch niet echt ons ding :)
Tegen half tien zaten we weer in de auto en reden we een stukje terug naar de Columbia River. We ziijn hier trouwens gisteren de grens overgegaan naar alweer een nieuwe staat, Washington State. We reden eerst een stuk langs de mooie brede rivier. Het waaide hier flink en we zagen een heleboel kitesurfers op het water. Tussen ons en de rivier was de spoorweg en daar zagen we weer een enorm lange trein rijden, zoals we die altijd alleen maar in Amerika zien.
We draaiden af en reden via slingerende bergwegen steeds verder naar het Noorden. We zagen al vanaf ver de piek van Mount St. Helen liggen waarnaartoe we onderweg waren. Bij een paar uitzichtspunten stopten we dan ook even. De weg werd steeds hobbeliger, met af en toen flinke kuilen en scheuren. Goed opletten dus, maar met een gewone auto toch nog goed te doen.
Na een paar uurtjes rijden kwamen we aan bij de afslag naar de oostkant van Mount St. Helen. Bij het eerste uitzichtspunt zagen we een bord met foto's. Deze zijn precies op deze plek door een fotograaf gemaakt bij de uitbarsting op 18 mei1980. Hij overleefde het doordat de blast net afboog voor het punt waar hij stond op 18 km afstand. Men wist al wel dat de vulkaan uit ging barsten, maar in plaats van dat de top exlodeerde knalde de hele zijkant van de berg eruit. Daardoor werden er toch nog heel wat mensen verrast. De pyroclastische blast had honderdvijftig keer de kracht van de atoombom op Hiroshima. Alles over een oppervlak van 600 vierkante kilometer werd platgegooid en gezandstraald. Bovendien ging deze blast door de wind precies de andere kant op dan waar de vulkaan explodeerde. De aswolk die volgde kwam over een groot gedeelte van Amerika te liggen.
We reden weer verder door een enorm gebied met overal bomen die als luciferhoutjes afgeknapt waren en overal in de richting van de blast liggen. Ertussendoor groeien gewoon alweer nieuwe bomen, struiken en bloemen. Mooi om te zien dat de natuur toch zijn weg wel weer vindt. Bij het volgende uitzichtspunt liepen we een korte trail naar het kleine Meta Lake.Een mooie plek, maar we werden belaagd door insecten dus lang bleven we er niet. Vlakbij lag het overblijfsel van een auto. Deze was van een oom en tante met hun neefje die hier een hut hadden en verrast werden door de uitbarsting. De auto ligt hier nog steeds ter herinnering aan de 57 mensen die om het leven zijn gekomen. Als het gebied hier niet zo dunbevolkt was geweest dan waren er nog veel meer slachtoffers geweest.
De volgende stop was bij het uitzicht over Spirit Lake. Dit enorme meer ligt vol met boomstammen. Door de explosie bij de uitbarsting en het glijdende puin van de krater werd het water uit het meer geblazen. Toen het water weer terugstroomde nam het alle omgeblazen boomstammen op haar pad mee terug. Het duurt honderden jaren voordat de boomstammen zo verzadigd zijn dat ze zinken dus zie je ze hier nog steeds in het meer drijven.
Aan het einde van de weg kwamen we bij Windy Ridge. We waren hier echt dichtbij de enorme krater. Van zo dichtbij zie je pas hoe groot hij is. Volgens een ranger was hij de laatste dagen niet actief geweest, maar er worden regelmatig aardbevinkjes gemeten. In 2004 begon de vulkaan opnieuw te roken en in 2005 stootte hij een 10 km hoge wolk van as en stoom uit. We aten eerst onze meegebrachte lunch op en daarna liepen we via traptreden van grind een flink stuk omhoog. Een pittige klim, maar de moeite waard. Bovenaan waaide het flink, vandaar ook de naam van dit punt. Van hieruit konden we recht in de krater kijken en we zagen hier ook goed waar de lava- en modderstromen gelopen hadden. Echt wel indrukwekkend wat voor kracht zo'n vulkaan heeft. Je moet er niet aan denken om dat mee te maken.
In zo'n anderhalf uur reden we naar onze overnachtingsplaats Packwood. Toen we daar binnen reden zagen we dat er een oldtimershow aan de gang was. Snel parkeerden we de auto en gingen we even kijken. Wat een beauty's zaten daar bij. Daarna gingen we inchecken bij de Packwood Lodge waar we weer een mooie ruime kamer kregen. De auto konden we weer voor de kamer parkeren. Wel zo gemakkelijk. Onze buren hadden ook weer van die mooie oldtimers bij zich. Nu lekker even relaxen op de kamer en dan gaan we in Packwood een restaurantje zoeken om iets te eten. Morgen bezoeken we Mount Rainier National Park hier vlakbij.